اینجا سرزمینی از سطرهایی که از دل عبور کرده‌اند نه برای تصدیق، نه برای خودنمایی، بلکه برای پاسداشت شرافت و  بیداری انسانیت رو به افول که در دنیای مدرن به سوی زوال و ابتذال پیش میرود

برای آن‌هایی که هنوز به قدرت خاموش کلمات ایمان دارند برای آن‌ها که واژه را پُل می‌دانند، نه دیوار

جایی که هر واژه، درنگی‌ست میان بودن و شدن و یافتن و هر متن، تلاشی‌ست برای پیوند دوباره با ازلیتی که از آن آمده‌ایم تا ابدیت

اسم من مینا جوادی پور است و ژرفین واژه‌ای‌ست نه از جنس نام، که از تبار معنا

 نامی برگزیده، نه برای پنهان‌کردن، بلکه برای معنا بخشیدن و ترکیبی از عمق تفکر و  در اعماق سکوت و ژرفای روشنایی است. تخلّص، ژرفین در اشعار من تنها یک نام نیست؛ واژه ای  که در واپسین بیت‌ها جاری می‌شود واژه‌ای‌ست برگزیده تا در وزن و آهنگ شعر، نرم و هماهنگ بنشیند و بی‌هیچ تکلّفی، جریان کلام را کامل کند.این تخلّص، پلی‌ست میان معنا و موسیقی؛ تا هجاها به‌درستی در کنار هم قرار گیرند و شعر، روان‌تر و خوش‌خوان‌تر در گوش و جان بنشیند.از این‌رو، حضورش در غزل‌ها نه از سر عادت، که از برای حفظ توازن، لطافت و جان‌بخشی به کلام است

ژرفین یعنی نگاهی به درون و ذات انسان، فراتر از سطوح ظاهرسازی شده؛ تا جایی که حقیقت، خود را در اعماق تاریکی روشن می‌کند. نامی برای شاعری که نغمه‌اش نه برای شنیده‌شدن، بلکه برای فهمیده‌شدن است و هر حرفش و جمله ها، سطر به سطر، ریشه در سکوتی دارد که بسیاری از سخنان ناگفته را عنوان میکند